صادق رحمانی: چه عاملی باعث شد به رشته هنری مورد علاقه خود گرایش پیدا کنید و چه چیزی شما را به ادامه این مسیر ترغیب میکند؟
احمدرضا خودکامه: علاقه من به مجریگری از همان سالهای نوجوانی شکل گرفت. اولین اجرای رسمی که انجام دادم به پیشنهاد آقای مصطفی خورشیدی بود. آن اجرا در مراسم عید غدیر مسجد صاحبالزمان(عج) برگزار شد و با وجود جمعیت زیاد و فضای پرشور مراسم، تجربهای فراموشنشدنی برای من رقم خورد. همان روز متوجه شدم که ارتباط با مخاطب و اجرا چیزی است که به آن علاقه دارم و میخواهم آن را دنبال کنم.
امروز نیز آنچه مرا در این مسیر نگه داشته، لذت ارتباط مؤثر با مردم، نقشآفرینی در رویدادهای فرهنگی و اجتماعی و فرصت یادگیری مداوم است. مجریگری هنری است که هرچه بیشتر در آن فعالیت میکنید، اتفاقهای تازهتری پیش روی شما قرار میگیرد.
رحمانی: به نظر شما هنر مورد فعالیتتان چه جایگاهی در میان مردم گراش دارد و میزان استقبال جامعه از آن چگونه است؟
خودکامه: به اعتقاد من، هنر مجریگری در گراش طی سالهای اخیر، به واسطه تشکیل باشگاه مجریان طنین رشد قابل توجهی داشته است. حضور مجریان توانمند در برنامههای فرهنگی، مذهبی و اجتماعی و همچنین استقبال نوجوانان و جوانان از دورههای آموزشی فن بیان و اجرا نشان میدهد که این هنر جایگاه خوبی در میان مردم پیدا کرده است. البته هنوز ظرفیتهای فراوانی برای رشد وجود دارد و اگر آموزشهای تخصصی و فرصتهای بیشتری برای فعالیت هنرمندان این حوزه فراهم شود، میتوان شاهد ظهور استعدادهای بیشتری در شهرستان بود.
رحمانی: منزلت اجتماعی هنرمندان در گراش را چگونه ارزیابی میکنید؟ آیا هنرمندان از حمایت و احترام متناسب با فعالیت خود برخوردار هستند؟
خودکامه: مردم گراش همواره نگاه محترمانهای به فعالان فرهنگی و هنری داشتهاند و این موضوع برای هنرمندان بسیار ارزشمند است، هرچند شاید گلایههایی از سمت هنرمندان وجود دارد و بعضا برخوردهای نادرستی با ایشان صورت گیرد. اما با این حال، هنرمندان علاوه بر احترام اجتماعی، نیازمند حمایتهای عملی، ایجاد فرصتهای بیشتر برای فعالیت و فراهم شدن زیرساختهای مناسب فرهنگی هستند. هنر زمانی میتواند تأثیر عمیقتری بر جامعه بگذارد که هنرمند دغدغه کمتری برای ادامه مسیر خود داشته باشد و بتواند با آرامش بیشتری به خلق و ارائه آثار بپردازد.
رحمانی: کدام استادان، هنرمندان یا چهرههای فرهنگی بیشترین تأثیر را بر شکلگیری نگاه و مسیر هنری شما داشتهاند؟
خودکامه: بخش مهمی از مسیر یادگیری من به سالهایی بازمیگردد که در شیراز حضور داشتم. در آن دوران در کلاسهای استادانی همچون امین رضایی و فریبا علومی یزدی شرکت کردم و از آموزشهای آنها بهره بردم. علاوه بر آموزشهای کلاسیک، همواره تلاش میکردم اجرای مجریان مطرح شیراز را از نزدیک مشاهده و تحلیل کنم و بسیاری از نکات حرفهای را بهصورت تجربی بیاموزم.
رحمانی: مهمترین چالشهای شما برای ادامه فعالیت هنری در گراش چیست و چه امکاناتی میتواند به تداوم و رشد این مسیر کمک کند؟
خودکامه: مهمترین چالش را محدود بودن فرصتهای آموزشی و حرفهای در برخی حوزههای تخصصی میدانم. همچنین نیاز به فضاهای استاندارد برای برگزاری برنامهها و رویدادهای فرهنگی احساس میشود. حمایت از انجمنها و تشکلهای هنری، برگزاری کارگاههای تخصصی با حضور اساتید برجسته، ایجاد فرصت برای حضور هنرمندان در رویدادهای استانی و ملی و توجه بیشتر به زیرساختهای فرهنگی میتواند مسیر رشد هنرمندان را هموارتر کند.
در باشگاه مجریان طنین تاکنون سعی کردهایم کارگاهها و دورههای مختلفی با حضور مدرسان برجسته برگزار کنیم تا به این رشد کمک کرده باشیم. از ابتدای مرداد، کلاسهای فن بیان و سخنوری برای بزرگسالان و مجریگری برای دانشآموزان در قالب طرح «هر مدرسه یک مجری» از طرف باشگاه مجریان طنین برگزار میشود.
رحمانی: تجربه شما از حضور در نمایشگاهها، رویدادهای هنری و عرضه آثار چیست؟ چه انتظاری از برگزاری نمایشگاههای هنری در گراش دارید؟
خودکامه: ماهیت هنر مجریگری با بسیاری از رشتههای هنری متفاوت است و اثر آن بیشتر در صحنه و ارتباط مستقیم با مخاطب شکل میگیرد. حضور در جشنوارهها، همایشها، دورههای آموزشی و برنامههای فرهنگی فرصت خوبی برای تبادل تجربه، معرفی توانمندیها و آشنایی با نگاههای جدید بوده است. انتظار دارم رویدادهای هنری در گراش با برنامهریزی مستمر و نگاه جامع به همه رشتههای هنری برگزار شود تا هنرمندان بتوانند آثار و توانمندیهای خود را بهتر معرفی کنند و تعامل بیشتری با مردم داشته باشند.
رحمانی: طرح «اتفاق هنری گراش» را برای معرفی و فروش آثار هنری تا چه اندازه مؤثر میدانید و چه پیشنهادهایی برای موفقیت بیشتر این طرح دارید؟
خودکامه: طرح «اتفاق هنری گراش» را اقدامی ارزشمند و امیدبخش میدانم. این طرح میتواند بستری مناسب برای معرفی هنرمندان، نمایش توانمندیهای آنان و ایجاد ارتباط مؤثر میان هنرمندان و مردم باشد.
