هفتبرکه: تکچرخ زدن با هوندا ۱۲۵ حال میدهد، اما تابهحال با ماشینی که خودتان با موتور ۱۲۵ ساختهاید، تکچرخ زدهاید؟ این لذتی است که دو دانشآموز هنرستان شهید منفرد گراش تجربه کردهاند.
محمدمهدی مومنزاده و مهدی منفرد دانشآموزان سال دهم رشته مکانیک در هنرستان شهید منفرد گراش هستند. آنها از مهرماه ۱۴۰۴ در کارگاه مدرسهشان شروع به ساخت یک ماشین آفرود کردهاند و بعد از سه ماه، با سرعت ۱۳۰ کیلومتر آن را راندهاند.
محمدمهدی مومنزاده اهل شهرستان قیر و کارزین است و اکنون حدود دو سال است که به واسطه کار پدرش در اداره برق اوز، به گراش مهاجرت کرده است. مهدی منفرد هم اهل دهکویه است ولی از کودکی در گراش بزرگ شده و پدرش در بندر مکانیکی دارد.
عصر یک روز گرم در ابتدای تیرماه ۱۴۰۵ به دعوت اسد محبی، مدیر مرکز آموزش فنی و حرفهای گراش، مهمان او و این دو دانشآموز مبتکر بودم تا از کار این ماشین آخرالزمانی که بیشباهت به ماشینهای فیلم «مد مکس» نیست، سر در بیاورم.
از ایده تا سرعت ۱۳۰
ایده و طراحی این ماشین را محمدمهدی انجام داده و سپس با کمک مهدی آن را در کارگاه مدرسه ساخته است. محمدمهدی میگوید: «از بچگی ساخت خودرو و هر گونه وسیلهی دیگری علاقه و آرزوی من بوده و به کارهای فنی علاقه زیادی داشتهام.»
او در مورد ایده ساخت این ماشین هم میگوید: «ایده ساخت این ماشین جدای از کار مدرسه است ولی مدرسه برای ما حامی بود. یعنی کارگاه مدرسه تحت اختیار ما بود تا ما بتوانیم از ابزار و تجهیزات استفاده کنیم برای شروع و ساخت پروژه. ایدهپردازی و طراحی پروژه کاملا کار خودم بوده. اما در مرحلهی اجرا با دوستم مهدی بودهایم.»
این دو نفر وقتی شروع به توضیح مراحل ساخت ماشین میکنند، چشمانشان میدرخشد. اگر از جزییات فنی که سر در نمیآوریم، بگذریم، میرسیم به این نکات: «از موتور هوندا ۱۲۵ استفاده شده است. قطعات دیگر هم یک سری ساخته شده و یک سری هم مونتاژ شده است. مثلا برای سیستم جلوبندیاش، بازوی جناحیاش مونتاژ شده، ولی سگدستها و سیبکها و جعبهفرمانش کاملا دستساز است.»
قبل از شروع گفتگو، اسد محبی چند کلیپ کوتاه از دریفت و تکچرخ زدن بچهها با ماشین دستسازشان را به من نشان داده بود. اما انتظار سرعتی را که اعلام کردند نداشتم. پرسیدم چند تا میرود؟ گفتند: «نهایت سرعتی که توانستهایم در کمربندی گراش ازش بگیریم، ۱۳۰ تا بوده، تا دنده ۴. چون ماشین ۵ دنده است ولی ما فقط تا دنده ۴ رفتیم. بیشتر از آن خطرناک بود!»
کار تابستان برای تامین هزینهها
میپرسم هزینههای تامین قطعات و خرید موتور را چطور جمع کردهاند. محمدمهدی میگوید: «هزینهها تماما از خودم بوده. من تابستان کار میکردم و درآمدی که از آنجا داشتم، پسانداز کردم و مقداری هم از پدرم کمک گرفتم. در عید نوروز هم یک تست گرفتیم که متاسفانه با ماشین چپ کردیم و هزینههای تعمیرش را مدرسه متقبل شد.»
با وجود این تجربهی چپ شدن، محمدمهدی از قابلیتهای آفرودی ماشین صحبت میکند: «این ماشین به خاطر ارتفاع انجین و سیستم جلوبندیاش، قابلیتهای آفرودی هم دارد. از روی موانع راحتتر عبور میکند.»
میپرسم آیا برای تفریح، مثلا عصرهای جمعه در جاده چکچک، سوارش میشوید یا یک نمونه کارگاهی است؟ محمدمهدی جواب میدهد: «اگر بحث مجوزهایش حل شود و مجوزهای مقطعی بدهند، قصد داریم این کار را بکنیم. ولی مجوزها فعلا دستوبالمان را بسته است.»
از مد مکس تا جیتیای
به شوخی میپرسم آیا فیلمهای «مد مکس» Mad Max را هم دیدهاید، چون ماشینتان به ماشینهای آخرالزمانی آن فیلم شبیه است. اما کاشف به عمل میآید که سوالم چندان بیربط هم نبوده است، چون پروژهی بعدی این دانشآموزان، ماشینی با الهام از بازی معروف جیتیای GTA است!
محمدمهدی یک سری طرحها را نشان میدهد و میگوید: «پروژه بعدی که فعلا در حد طرح است، رمپکار نام دارد. ماشینی است که تا به الآن هیچجا ساخته نشده. یک ماشین تخیلی در بازی جیتیآی وی است. ماشینی است که سطح شیبداری در جلویش است که با سرعت به ماشینها و اجسام میزند و از روی خودش پرت میکند و رد میشود.»
از هنرستان تا فنی و حرفهای
و در نهایت، نوبت به تشکر از حامیان میرسد. محمدمهدی مومنزاده میگوید: «اجرای این پروژه در مدرسه بوده است و حامی تبلیغات و ادامه کار فنی و حرفهای است.»
بدین ترتیب، او و مهدی از کسانی که در این مسیر راهنمایی و کمکشان کردند، تشکر کردند: مهدی حجازی و امیر نظری، معلمان مکانیک؛ علیاکبر طهماسبی، مدیر هنرستان؛ و اکنون هم اسد محبی، مدیر فنی و حرفهای.
محبی نیز در انتها میگوید: «یکی از اهداف فنی و حرفهای، شناسایی استعدادها، همکاری و همراهی و حمایت از لحاظ تجهیزات و امکانات در حد امکان، و رساندن به ردههای بالاتر است.»
او از برنامهاش برای این دانشآموزان هم صحبت میکند: «کسی که بتواند از صفر تا ۱۰۰ دستگاهی را طراحی کند، میتواند در المپیادها هم شرکت کند. من قصد دارم این دانشآموزان را به المپیاد ملی مهارت معرفی کنم. انشالله آزمونی میدهند و اگر موفق شوند، در سطحهای استانی و کشوری و جهانی شرکت خواهند کرد. از مسئولان انتظار داریم بیایند و اینطور استعدادها را پیدا و حمایت کنند تا در پیشبرد اهدافشان موفق باشند.»
