هفت‌برکه: لباس محلی گُلُ پولَکِ گراشی به‌عنوان یکی از پوشش‌های اصیل و منحصربه‌فرد جنوب ایران، همچنان جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ مردم شهرستان گراش دارد و پرونده ثبت ملی آن نیز به فهرست آثار معنوی کشور ارسال شده است.

lebas mahali

به گزارش محمدحسن نام‌آور و فاطمه آهنی خبرنگاران صدا و سیما، در شهرستان گراش بیش از پنج نوع لباس محلی زنانه وجود دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به یَلی، پیش‌چینی، دوره‌چینی، گُوانی و گُلُ پیلَکه اشاره کرد.

عبدالعلی صلاحی، پژوهشگر و محقق تاریخ شهرستان گراش، با اشاره به ویژگی‌های این پوشش سنتی گفت: «لباس گل و پولک از دیگر لباس‌ها متفاوت بوده و در منطقه جنوب ایران منحصر به‌فرد است و پرونده این لباس برای ثبت در فهرست آثار معنوی و ملی، به نام شهرستان گراش ارسال شده است.»

صلاحی درباره ویژگی‌های این لباس بیان کرد: «لباس گل و پیلکه عمدتاً با پارچه سفید دوخته می‌شود و با دو هنر زرتشتی‌دوزی و سیاهدوزی که در گویش محلی به آن سیئَک‌دوزی گفته می‌شود، روی آن کار می‌شود.» این پژوهشگر تاریخ ادامه داد: «این لباس بیشتر به‌عنوان پوشش خانگی تازه‌عروسان شناخته می‌شود و از طرف خانواده‌ها به دختران اهداء می‌شود.»

صلاحی گفت: لباس گل و پیلکه برای کودکان نیز دوخته می‌شود و نقش‌های سیئک‌دوزی آن شامل گل و مرغ، پرندگان افسانه‌ای، بوته، جُقه و دیگر طرح‌های سنتی است.»

صلاحی با اشاره به قدمت این پوشش سنتی اظهار کرد: «لباس گل و پیلکه از دوران قاجاریه تاکنون در منطقه رواج داشته و امروزه نیز در جشن‌ها و مراسم‌های محلی همراه با چارقد و دامن‌های پرچین رنگی مورد استفاده قرار می‌گیرد.»

در یوتیوب ببینید